کیهان در واکنش به روزنامه آمریکایی که نوشته بود ایران دنبال کشتن ترامپ نیست، نوشته: کدام آدم عاقلی باور می‌کند که ایران بخواهد درباره مجازات نشدن قاتلان شهید سلیمانی، تضمین بدهد؟!

دولتی که اعضا و حامیانش همیشه شعار می‌دادند که «اگر ما بیاییم، زندگی مردم زیر و رو می‌شود و بدون اتکا به کشورهای دیگر، "اسب زین‌شده" تحویل می‌دهیم»، اما سه سال گذشت و هیچ اتفاقی نیفتاد و زندگی مردم حتی بدتر شد.

اینکه چطور در جلسات اداری چنین طرح‌هایی به تصویب می‌رسد، جای شگفتی دارد! آیا هیچ‌کس در این جلسات تردید نمی‌کند که چنین تصمیماتی، به‌جز خنده و تمسخر، دستاوردی برای جامعه نخواهند داشت؟

آقای رضا تقی پور ، عضو حقیقی شورای عالی فضای مجازی گفته است: "آقای رئیس جمهور بارها اعلام کرده اند که به کار کارشناسی اعتقاد دارند.

دستفروشان همه جا هستند. کارشان این است که در مقابل مغازه ها و پاساژها بساط کنند و دقیقا همان محصولی را که در بازار آن محدوده به فروش می رسد، با قیمت پایین تر عرضه کنند.

«بررسی علمی نشان می‌دهد که سفر‌های استانی بر توسعه متوازن اثری نداشته است. بحران‌های استان‌های خوزستان و سیستان‌وبلوچستان و دیگر استان‌های مرزی گواه این امر است. باید بر اصلاح نظام حکمرانی تمرکز کرد. اما اگر دولت چهاردهم اصرار به چنین سفر‌هایی دارد، این سفر‌ها باید با حداقل نیرو، بدون استقبال‌های پوپولیستی انجام شود. مدارس و کارخانجات و... برای این سفر‌ها تعطیل نشوند. همه تبلیغات استانی برای ورود رئیس‌جمهور که بار مالی بر دولت دارد، حذف شود.»

در سال های گذشته مرگ و میر ناشی از تصادفات جاده ای به عنوان یک بحران بین المللی شناخته می شد که هر ساله جایگاه بالایی در علل اصلی مرگ و میر کسب می کرد، اما بررسی تصادفات جاده ای طی چند سال اخیر در دنیا نشان می دهد که تعداد مرگ و میر ناشی از تصادفات با کاهش محسوسی روبه رو بوده است اما گویا در ایران ماجرا متفاوت تر است‌!

سُئِلَ عَنِ الْإِيمَانِ،فَقَالَ (علیه السلام): الْإِيمَانُ مَعْرِفَةٌ بِالْقَلْبِ، وَ إِقْرَارٌ بِاللِّسَانِ، وَ عَمَلٌ بِالْأَرْكَانِ

اگرچه اقتصاد ایران دهه‌هاست با انواع مشکلات دست‌وپنجه نرم می‌کند، اما در سال‌های اخیر، به‌خصوص با چالش‌های متعددی مواجه شده که عمیقا بر زندگی مردم و ثبات اجتماعی و سیاسی کشور تأثیر گذاشته است. تحریم‌های بین‌المللی، نوسانات شدید قیمت نفت، فساد اقتصادی، وجود موانع بسیار برسر راه فعالیت کارآفرینان و تولیدکنندگان و عدم‌امکان تولید باکیفیت، متنوع و صادرات‌محور و همچنین به‌کارگیری مدیران غیرمتخصص، بی‌انگیزه و ناکارآمد و در نتیجه بیکار ماندن ظرفیت‌ها و نیروهای انسانی مستعد و دلسوز، تنها تعدادی از معضلاتی هستند که به بحران اقتصادی در ایران دامن زده‌اند.

کشوری که ثروت تولید نکند و به فکر سی سال آینده نباشد، چگونه می تواند صرفاً خود را مدیریت کند؟ قدرت و نفوذ در مرحله ای بالاتر و به مراتب چالشی تر هستند.